Tęsknię ze Zośką, kotką moich przyjaciół. Przez dwa tygodnie wczasowania się wiernie mi towarzyszyła. Jak wygląda panna Zofia? Niepozornie, jak na tak wojowniczy charakter, Bo co jak co, ale charakterek to ona ma. I dlatego tak mi się podoba

Podobno jako małe kocię była strasznie ciekawska, rozwrzeszczana, głośna, ale może dzięki tej wrodzonej ciekawości świata wyrosła na całkiem fajnego kociaka. Jest czarno-biała, a na grzebiecie ma plamkę układającą się w krzyż, jak u pająka. Ciałko ma drobniutkie, delikatne, ale to niezła zmyłka. Bo w środku panny Zofii drzemie wielki wojownik.

Ulubionym zajęciem Zofii oprócz spania w domku i polowania na dworze, jest tarzanie się w żwirze. Ponoć niektóre koty tak mają i nic się z tym nie da zrobić. No bo co, nakrzyczę na nią, albo w dupę dam klapa? Każdy posiadacz kota wie, że w ich przypadku taki system wychowawczy nie zdaje egzaminu. I tak, białe futerko Zofii staje wówczas się grafitowe. Wygląda wówczas jak górnik po 12 godzinach pracy w kopalni. I co z tego i tak po wejściu do domu wszystko wetrze w kanapę, a resztę umyje swoim ozorkiem. Muszę przyznać, ze na toaletę Zofia przeznacza stanowczo za mało czasu Leń.

Zofia uzyskała też inne przydomki, zależne od sytuacji w jakiej się znajdowała. Kiedyś nad ranem wyjrzałam zaspana przez okno i zobaczyłam gdzie Zofia spędza noce. Otóż siedziała skulona w kartoflisku i polowała zapewne. Dopiero po udanych łowach wracała do domu na michę (bo koty nigdy nie mają dość jedzenia) i spanie. Stąd powstał jej pierwszy uroczy przydomek – Kobieta z Kartoflisk

Wszystko co dobre kiedyś się kończy. Moje wakacje też. Niestety pogoda nie dopisała, ale i tak załapałam trochę słońca. Trzy dni taplania się w wodzie po trzy godziny i pięknie się zbrązowiłam. A ile przy tym zabawy. Jak małe dziecko, taki powrót do natury.

Stwierdzam,  że opalenizna sztuczna nijak się ma do tej naturalnej. To niebo, a ziemia.  Ta z solarium jest jakaś taka pomarańczowa. Wszystko przegrywa z naturą, jest niedościgniona i tyle. My ludzie wszystko byśmy chcieli poprawiać, ulepszać, a pewne rzeczy z natury są najlepsze, dopięte na ostatni guzik, dograne.

Najbardziej będę tęsknić za kotami – Zofią i Rudym. Dwa koty, dwa różne charaktery.

Ale o nich innym razem. Dla mnie to egzotyka bo od lat czternastu jestem posiadaczką psa marki owczarek niemiecki. A koty znam tylko z gonitw, które za tymi małymi futrzakami urządza mój piesio wieczorami
Niech i on ma małą rozrywkę wszak krzywdy im nie czyni… Zresztą nigdy bym mu na to nie pozwoliła.

Co się więc robi na wsi w taki letni czas, czas nieróbstwa? Ano siedzi przed internetem, czyta książki albo katuje telewizję. Tak na marginesie, to  w tej kablówce to chuj jeden nocuje. Nic godnego uwagi.  Zaraz będzie leciał jakiś horror, Constantine. Widziałam już, niezbyt dobry,  ale obejrzę znowu, bo co mi zostało.
Jest pierwszy sierpnia, a ja palę w kominku, bo zimno. Takie domy na wsi mają to do siebie,  że nagrzewają się szybko od słońca, ale i szybko łapią zimno. Na górze, na poddaszu jest albo gorąco albo zimno, a na dole jest zawsze zimno.

Chyba jako jedyni palimy w kominku w całej wsi o tej porze roku. No tak, mieszczuchy przyjechały..

Przetestowałam już wiele rodzajów środków piorących. Od tych reklamowanych w telewizji, po te mniej znane. Jakie wnioski? Otóż najgorszy proszek jakiego używałam zwie się E. Niby ok, ładnie pachnie, a uczula, źle spiera plamy. Nawet, gdy chciałam uprać kawałek dywanu po tym jak mój piesio zwymiotował nań, to proszek E zostawił brzydkie plamy. Nie polecam. To już nawet zwykła Dosia jest lepsiejsza. Vizir też niby ok, ładnie pachnie, tak ostro, świeżo, ale tez i moja skóra reaguje nań ostro. Uczula mnie bowiem, skóra swędzi. Absolutnie nie polecam dla dzieciaczków. Persil – bez rewelacji, aniby miał spierać wszystkie plamy. Po wielu próbach i testach postawiłam na Ariel i nie zawiodłam się. Plamy schodzą, pranie pachnie świeżo, ale nie nachalnie, a dywan wyprany po psich wymiocinach jest ładny.

Właśnie moja pralka skończyła cykl, idę wieszać pranie. Ciekawe czy znów moja ukochana sąsiadka Ankowska wyleje na nie wiadro z brudną wodą… Oto uroki mieszkania w bloku. Niektórych kultury nie nauczysz i już.

Ciesze sie ze jutro jadę na wieś…

Już jestem na wsi.  Pogoda w kratkę, ale może to dobrze, bo jak coś mamy ciągle to sie nam nudzi i zaraz człek pragnie odmiany. Dziś w każdym bądź razie troszkę popadało, więc i do komputera zasiadłam z nudów. Chciałam uciec od miejskiego wrzasku, a ciągnie mimo wszystko do tak prozaicznej rzeczy jak internet. W mieście jest to oczywiste internet chodzi i już,  tu nie. Tutaj, jeśli internet śmiga bez zarzutu, to wielkie osiągniecie, święto niemalże. Bo albo przeszkadza w tym wiatr, albo burza, albo drzewo urosło za duże za oknem i gospodarz musiał je wyciąć, by móc normalnie pracować w necie.

Tak, czy siak dobrze,  że internet jakoś chodzi, bo w taką pogodę albo telewizja albo książka albo net się w pas kłania.

Za oknem przejrzało słoneczko i rolnicy znów ruszyli do pracy w polu. Na wsi zawsze jest co robić. Hmm… pamiętam wieś tylko z letnich wyjazdów do ukochanego mego Dziadka. Do tej pory pozostał we mnie zapach traw i skoszonej łąki. Piękne to były czasy – beztroskie i takie pełne optymizmu.
Ostatnio spotkałam mego kuzyna, który przyznał si, iż jako dziecko podglądał mnie opalającą sie nago wśród traw, he he. A to ladaco Był młodszy ode mnie jakieś dziesięć lat, więc było na co popatrzeć.
Teraz człek ma inne problemy, inne priorytety, ale przyjemnie jest uśmiechnąć sie do swoich myśli i wspomnieć takie wiejskie wakacje u dziadków.

A póki co mam na szczęście przyjaciół z pięknym domkiem, gdzie można zrobić wypad weekendowy poza miasto i pooddychać świeżym powietrzem. Jak teraz, od razu lepiej..