Wszystko co dobre kiedyś się kończy. Moje wakacje też. Niestety pogoda nie dopisała, ale i tak załapałam trochę słońca. Trzy dni taplania się w wodzie po trzy godziny i pięknie się zbrązowiłam. A ile przy tym zabawy. Jak małe dziecko, taki powrót do natury.

Stwierdzam,  że opalenizna sztuczna nijak się ma do tej naturalnej. To niebo, a ziemia.  Ta z solarium jest jakaś taka pomarańczowa. Wszystko przegrywa z naturą, jest niedościgniona i tyle. My ludzie wszystko byśmy chcieli poprawiać, ulepszać, a pewne rzeczy z natury są najlepsze, dopięte na ostatni guzik, dograne.

Najbardziej będę tęsknić za kotami – Zofią i Rudym. Dwa koty, dwa różne charaktery.

Ale o nich innym razem. Dla mnie to egzotyka bo od lat czternastu jestem posiadaczką psa marki owczarek niemiecki. A koty znam tylko z gonitw, które za tymi małymi futrzakami urządza mój piesio wieczorami
Niech i on ma małą rozrywkę wszak krzywdy im nie czyni… Zresztą nigdy bym mu na to nie pozwoliła.

Co się więc robi na wsi w taki letni czas, czas nieróbstwa? Ano siedzi przed internetem, czyta książki albo katuje telewizję. Tak na marginesie, to  w tej kablówce to chuj jeden nocuje. Nic godnego uwagi.  Zaraz będzie leciał jakiś horror, Constantine. Widziałam już, niezbyt dobry,  ale obejrzę znowu, bo co mi zostało.
Jest pierwszy sierpnia, a ja palę w kominku, bo zimno. Takie domy na wsi mają to do siebie,  że nagrzewają się szybko od słońca, ale i szybko łapią zimno. Na górze, na poddaszu jest albo gorąco albo zimno, a na dole jest zawsze zimno.

Chyba jako jedyni palimy w kominku w całej wsi o tej porze roku. No tak, mieszczuchy przyjechały..